15 Μαρ 2014

"Γιατί για μένα η πραγματική ζωή είναι αυτό: να ζεις στις σκέψεις των άλλων. Χωρίς αυτό, και που ζω είμαι πεθαμένη."

Διαβάζοντας την Αθανασία του Μίλαν Κούντερα, είχα την εντύπωση ότι ο συγγραφέας είναι απέναντί μου και μου μιλάει, ότι μου αφηγείται προφορικά το βιβλίο του. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες σχεδόν μου συστήνεται: Είμαι ο Μίλαν Κούντερα και, καθώς πάω να συναντήσω έναν φίλο μου, το εξής περιστατικό με μια γυναίκα στην πισίνα μου δίνει την αφορμή να φανταστώ μια ηρωίδα και στη συνέχεια πλάθω μια ιστορία γύρω της.
Η γυναίκα της φαντασίας του είναι η Ανιές, που έχει μία αδερφή, τη Λώρα. Πολύ διαφορετικές σαν χαρακτήρες και με μία σχέση ανταγωνιστική μεταξύ τους, από μικρή ηλικία. Η Ανιές έχει σύζυγο τον Πωλ, για τον οποίο σε κάποιο σημείο αναρωτιέται αν θα μπορούσε να περάσει και μια δεύτερη ζωή μαζί του.  Έχει και μία κόρη, την Μπριζίτ. Η Λώρα, με έναν αποτυχημένο γάμο από τα νιάτα της, συνάπτει σχέση με φίλο του Πωλ, οκτώ χρόνια μικρότερό της.


Την πλοκή της ιστορίας του όμως ο Κούντερα δεν θέλει να τη δώσει στον αναγνώστη του γραμμικά. Παρεμβάλλει σκέψεις του, γεγονότα με ιστορικά πρόσωπα (Γκαίτε, Ναπολέοντα), την εξέλιξη της δικής του σχέσης με τον φίλο που αρχικά μας σύστησε, ακόμα και ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα στο έκτο μέρος, για ένα καινούριο πρόσωπο, που
"θα φύγει όπως είχε έρθει, χωρίς ν' αφήσει ίχνη. Δεν είναι αιτία κανενός πράγματος και δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα. Είναι ακριβώς αυτό που μου αρέσει."

Ο ίδιος τάσσεται κατά των περισσοτέρων μυθιστορημάτων που "υπακούουν πάρα πολύ στον κανόνα της ενότητας της δράσης..." και καταθέτει την άποψή του για το συγκεκριμένο τρόπο γραφής, όπου "Καθώς το καταβροχθίζει η φωτιά της ίδιας της έντασής του, το μυθιστόρημα καταναλώνεται σαν δεμάτι από άχυρα."
Η συγκεκριμένη στάση του συγγραφέα εντάσσεται στη γενικότερη θεώρησή του ενός σύγχρονου κόσμου όπου καταντά βαρετό οτιδήποτε δεν είναι "φρενιτιώδης δρόμος προς την τελική έκβαση", ενώ εκείνος προτιμά ένα μυθιστόρημα που μοιάζει με "συμπόσιο όπου σερβίρονται πολλά πιάτα".


Το βιβλίο θυμίζει καλοφτιαγμένο υφαντό, όπου οι κλωστές της πλοκής και εκείνες των σκέψεων και παρατηρήσεων του συγγραφέα πλέκονται σφικτά και με δεξιοτεχνία, ώστε να προκύψει η τελική παράσταση, το τελικό σχέδιο του συγγραφέα: η προσέγγιση, η δική του αλλά και της εποχής του, σε θέματα όπως η ζωή και ο θάνατος, η μοναδικότητα της ύπαρξής μας, η αθανασία. Η αθανασία, όχι της ψυχής, αλλά του ανθρώπου στη μνήμη όσων μένουν πίσω. Εδώ διακρίνει τη "μικρή" και τη "μεγάλη" αθανασία. 

"Τη 'μικρή' την κερδίζουμε όλοι, λίγο-πολύ, στη μνήμη αυτών που μας αγάπησαν. Τη μεγάλη την αξιώνονται εκείνοι που διαβαίνουν το όριο της φήμης, αλλά και κάποιοι γύρω τους."



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου